Opportunity Beckons!

Perhaps it is an irony, that men often fail to identify the passion of his life. For they become so busy running after what they think as the “most important thing” in their life. Friends, think again. Ain’t not the passion that you cherish deep in your heart be the  most important thing? And yet again, ain’t that be the most brutally suppressed wish that you carry in your heart? I say, yes.

Often as we run about, striving to do something for our survival, we forget that if we but try, the stressful fight for survival can very well be replaced by the design and development of our own future. I had days when I used to push the day through, work hard like a donkey and at the end of the day, think back and sigh.  oh yes, there will always be a “wish”. I would wish, oh god, why cannot you give me a better life? why should I ear all this load?

As I shifted my focus from struggle for survival to a constant and methodological approach to design my life, I quickly started feeling the difference. There was one hell of a difference between living your life as your decision and living your life at the whim of someone you may never even know. There is a undefinable thrust which makes you feel that you are in command of your own life. Guys, if that is not freedom, what is it? if life is not lived like that, why on earth should we live?

Once I received an sms. I said like this. ” A cause to live for should be a cause to die for!” No, I am not talking about Naxalism or Communism. I am talking about the very cause for which one lives. People lives for the family, for sustaining a relation, for the sake of surviving, and what not.. What is pleasure in living, and living on and on if we be any Tom,Dick or Harry? If we leave no trace of our own existence,  if we leave no footprints on the sands of our times, will it make any difference if he never lived? I think not.

The days we are living now, are toughest of days and the most crucial of the times. These are days of problems. It do be designed that only the toughest survive, and the only the best excel.  I say, with every problem, there comes an opportunity. An opportunity to prove that you stand amongst the best.

Perhaps you may think,  this be the drivel of a loser or a man who lost his marbles. If you think so, so be it. But I should say, I’m not gonna lay down my weapons before putting up a good fight.

As it is said, If this is to be my end, I’ll make it such an end which is worthy of remembrance.

 

After Soo long

Its been long. Yea, too long! I dunno what possible explanation I should give. And what ever I may give, none will suffice. So, not bothered to give any!

Life is getting tougher. You need to breath hard, sweat out and what not, to survive in this jungle.. I do not know.. One side, there is the pressure and stress. And on the other side, there is this ever-persisting background music which calls out for her name. I had thought waiting would be far simpler. It turned out not! Seems like I’ve been a hypocrite who told the world that he have lot of powers, talents. Seems like, I stand naked in the rain, again

I wish to see a rain. Its been so long since i ran a bike through the rain, with rain water splashing on my face. Hands too cold, that you won’t even think of removing it to apply the breaks. I miss the rain back home.

Everything seems so unfamiliar, everything seems so distant, unanswered, looming over my head. Seems like everything is emitting an emotion. and that, being nothing but pure hate. Its been said, that what you get is that which you give. So, does this mean that I’m giving out pure hate? Or does this mean that what I give out is misintrepretted as hate? I do not know.

There is one more thing which prompts me to write. Most of the guys who wre here would have presumed me dead after a silence this long. Let it be. If I am really dead, this should act as my reincarnation.

I’ll be writing again. There is nothing much left here which will help me to hold on to sanity. Nothing but this. There is one line which is in Hotel California..  Some dance to remember, some dance to forget.Why am I writing, I donot know. Perhaps to remember.. perhaps to forget.

 

My Name, is Balrog

It is dawn.

Dad used to tell me.. Its was his four mile ordeal daily through the woods to school, that kept him fit and fiddle throughout his life. Grandpa, may his soul rest in peace, always said.. it was his work in the paddy fields which gave him calmness and  peace of mind.

So says everybody of the generation past. So be it.

.

 I’m here in this lonely room, in this ‘not-so-lonely city’. I’m an Engineer, for that matter. Rather unfortunately pathetic one. All I can hear from this room is, horns and clatters and construction noise. There is a hell lot of noise, yes. Still, It seems like i’m alone here.

.

Aah!! Banglore. For beginners, its paradise. For me, its nothing but a concrete jungle.

It is dawn. But I can’t see the sun. There is light. But all I can see is, shadows. I feel like lurking like a vermin in the shadow.

.

Five years back, I was the happiest person. was on cloud No.9, I was. Seemed like I’m on top of the world. Seemed like I ruled everything around me. Thought, I was happy, then.

I was wrong. Terribly wrong

.

It was not long, that I started observing this. I rarely see the sun. huh!! I meet my room-mate even rarer. Apart from the mechanical-men and stray dogs and mosquitoes (yeah definitely mosquitoes.. plenty of ‘em), I donot see any living creature either! It is like, even when I walk along the crowd, I seemed to be alone.

Correction: I AM bloody alone.

.

Hence began this weird routine of mine. At noon, whenever I could see the sun at last, I would get to the window panel, look up to catch a glimpse.

To see one real thing. To realize that I’m real. To realize that I’m alive.

Rainy days are bad. yeah! real bad. And I hate it when it rains at noon. whether it be rain or discussions, I would love to hate anything that prevents me for reaching my only Ecstasy. My only chance to smile for once.

.

A couple more minutes, and we’ll part for the day. And me, back to the shadows.

.

I used to be fan of Lord of the Rings. Used to have goosebumps when Gandalf yelled to Balrog at the Bridge of Khazad-dum.

I am the servant of the Secret Fire, wielder of the Flame of Anor…”
The dark fire will not avail you, Balrog! You Flame of Udûn.

Go back to the abyss, you creature of filth. Go back to where you came from.

YOU–SHALL–NOT–PASS

Used to have goosebumps, then.

Now, I feel pity. I sympathize him, who is a bound for all eternity in the darkness.

For I know what is that he feels.

For I fear, That I’m bound to this hell to the end of my days. Bound to this hell for ever.

.

It is dusk. The shadows are lengthening. And my daily quota to smile is over. For a person who spend most of his time in the shadows, I should have been named Balrog.

.

Correction: My Name IS Balrog

 

i duuno what should be the title for this

A rule, is a rule only untill it is applicable to eveyrone. In case os principles of life, I’ll say, to every single matter..
to every single person.Only then, it can be called as a principle. Now, somtimes it happens in life when, someone will become
so near and dear to you, that you are willing to break those rules for them. At that point, you loose your individality. At
that point, u cease to be the person you used to be. At that point my friends, Understand the plain fact. That you are in Love.

People, thos who staybak to comment, do put a comment what the title should be!

 

MCQ -> ഉത്തരം.

സഹോദരങ്ങളെ, ഗുരുക്കന്മാരേ, ബന്ധുമിത്രാദികളേ..
ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം വളരെ വളരെ എളുപ്പമാണു.. ഞാന്‍ ഒരു സൂചിക തന്നിരുന്നു. കോളേജ്-ന്ന്..

നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ അധികം പരീക്ഷിക്കുന്നുല്ല..
ഉത്തരം (ഉ) ഇപ്പറഞ്ഞതിലില്ല(none of these)

അതെ. മൃദുല്‍ പറഞ്ഞതാണു ശെരി. ഇനി ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചതെന്താന്നു പറയട്ടെ?..

.. ട്യൂട്ടി ലീവ്.. അഥവാ duty leave
ഞാനീ കോളേജില്‍ വന്നിട്ടു കൊല്ലം മൂന്നാകുന്നു. ഇതു വരെ, എല്ലാ കൊല്ലവും ചേട്ടന്മാരു വന്നു പറയും..

രംഗം-1
മൊനേ ഇതു ചെയ്യടാ, അതു ചെയ്യടാ.. നീയ്യിത് ചെയ്തേ പറ്റൂ.. നമ്മുടെ dept. ന്റെ അഭിമാനത്തിന്റ്റെ പ്രശ്നമാ..
(പിന്നെ അഭിമാനത്തേ തൊട്ടു കളിച്ചാ ഞാന്‍ അങ്ങു ചെയ്തു പോകുവേ..)

ചേട്ടാ.. ലീവ്..
ഹ! അതു ഞാന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളാമെടാ.. ഞാനല്ലെ പറയുന്നത്.. നീ ധൈര്യമായി പോ..
നമ്മളതു കേള്‍ക്കാന്‍ നോക്കിരിക്കുവല്ലെ!!.. എടുത്തു ചാടും..
ചാടി…
പ്ലക്ക്.(ബാക്ക് ഗ്രൌണ്ട്)

വീണതെവിടാണെന്നു പറയണ്ടല്ലൊ!!
ശെരി വീണു.

പിന്നങ്ങോട്ട് എടതും വലതും നൊക്കാതെ ഒരു പയറ്റാണ്..
എന്തിനാണെന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്..
അങ്ങിനാണെന്നും ചോദ്യം വേണ്ട.. അതങ്ങിനെയാ.

ചേട്ടന്മാര് ഹാപ്പി. ഞാന്‍ ഹാപ്പി.. എല്ലാവരും ഹാപ്പി. (വീട്ടുകാരൊഴിച്ച്.. അവരിപ്പം എന്നെ സഖാവേ-ന്നാ വിളിക്കണെ)
പിന്നെ ദോഷം പരയരുതല്ലൊ.. ചെട്ടന്മാര് കത്തും എഴുതി തരും. ഹ.. നമ്മുടെ ലീവേ..
രംഗം-2
ഞാന്‍ കത്തുമായി പ്രിന്‍സിയുടെ മുന്നില്‍.

( നിങ്ങടെ അറിവിനായി പറയുകയാണ്.. പുള്ളിക്കു കൊംബ് നാല്. ഈ നാലു കൊംബിനും ചുറ്റുമായി പത്തിരുപതു മുടിയെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന രോമം. ആംഗലേയമാണു പ്രധാന ഭാഷ. അതു നമുക്കോ അങ്ങേര്‍ക്കോ മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടോ എന്നുള്ളതു പുള്ളിക്കൊരു പ്രശ്നമേയല്ല. സത്യം പറയണമല്ലൊ.. നമുക്കും അതു സൌകര്യമാ.. പറയുന്ന ചീത്ത പകുതിയല്ലെ മനസിലാവൂ.. അത് ഭാഷയുടെ പ്രശ്നമല്ല. അങ്ങേര്‍ക്കടെ വായിക്കു എവിടെയോ നമ്മള്‍ കാണാത്ത ഒരു തുളയുണ്ടാവണം. ഹൈ.. വര്‍ത്തമാനം പറയുംബോള്‍ സൈക്കിളില്‍ കാറ്റടിക്കുന്ന് പോലെ ഒരു ഒച്ച സ്ഥിരമുണ്ട്. യ്യോ.. സത്യം!.. പിന്നെ, പ്രധാന ജോലി-> നാക്കില്‍ വന്‍-കിട ചൊറിയെണ്ണം കൃഷി )

എനിക്കു മനസിലായ ഭാഗങ്ങള്‍ മലയാളത്തിലേക്ക് പരിഭാഷ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്..

പ്രി: തന്നൊടാരാടൊ പറഞ്ഞത് ലീവെടുക്കന്‍? ഞാന്‍ പറഞ്ഞൊ?
ഞാ: അല്ല സാര്‍.. അത്.. ഞങ്ങടെ ആര്‍ട്സ്..
പ്രി: ആ. ആ പണ്ടാരം വേണോ വേണ്ടായോ എന്നു തെരുമാനിക്കണ്ടതു ഞാനാ. താനല്ല.
ഞാ: ഉവ്വ സര്‍. പക്ഷെ..
പ്രി: എന്തോന്ന് പക്ഷെ?ഇതൊന്നും ഇവിടെ പറ്റത്തില്ല. ഞാനതിനു സമ്മതിക്കുവോം ഇല്ല.
ഞാ: ശെരി സര്‍.
സന്തോഷമായി ഗോപിയേട്ടാ!(ആത്മഗതം)

ഇത് ഒന്നും രണ്ടും തവണയല്ല. ഒട്ടനേകം തവണ. എന്നലും പഠിക്കുവോ.. യേയ്.

ഈ പരിപാടി തൊടങ്ങിയതു ഒന്നം വര്‍ഷമാണ്.
അന്നു ഞങ്ങടെ ഹോഡ്(HOD) പരിപാടി നിര്‍ത്തി പോകുവാ. അന്നാണു ആദ്യത്തെ ലീവ്..
പിന്നെ അന്നുതൊട്ടിങ്ങോട്ട്.. എണ്ണിയാത്തീരാത്തത്ര ഏടാകൂടങ്ങളില്‍ ചെന്നു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ അഭിമാനത്തോടു കൂടി സ്മരിക്കട്ടെ!!

ഇന്നിപ്പോ എന്റെ ചുമതലയാണു.. അനിയന്മാരേം അനിയത്തിമാരേം വിളിക്കുക..

രംഗം-3
ടാ മോനെ.. ഒരു ചെറിയ പണിയുണ്ടല്ലൊ..
ചേട്ടാ.. ലീവ്..
ഹൈ.. ഞാന്‍ പിന്നെന്തിനാ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നെ? നീ ധൈര്യമായിട്ട് ചെല്ലടാ..
എനിക്കു കുറ്റബോധമില്ല. കാരണം നടക്കണ്ടത് നടക്കണമെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ പല കളികളും കളിക്കണം.
പിന്നെ അവരും അറിയട്ടെ ഇതിന്റെ ഒക്കെ ഒരു സുഖം.

കൂട്ടരേ..ചരിത്രം ആവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ലാ…
നമ്മള്‍ അതിനെ ബലമായി ആവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്നതാണ്..
നാമെല്ലവരും കൂടി ചരിത്രത്തെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.

എനിക്കു സഹതാപം തോന്നുന്നു. ജ്യൂനിയേര്‍സിനോടല്ല.. ആരോടൊക്കെയോ..
ചിലപ്പോ ആ കിഴങ്ങന്‍ പ്രിന്‍സിപ്പാളിനോടായിരിക്കും.. അങ്ങേരും പറയണ്ടെ ഈ ചീത്ത, എല്ലാ കൊല്ലവും!!